U gebruikt een verouderde browser. Wij raden u aan een upgrade van uw browser uit te voeren naar de meest recente versie.

Manuela

31 januari 1973

Hier een verslag van mijn belevenissen met paarden door de jaren heen - met beeld en tekst

Op achtjarige leeftijd begon mijn hippische carrière op manege Reijgersburgh te Waddinxveen. Onderstaande foto is gemaakt op mijn eerste wedstrijd met Savage in 1982.

Vanaf dat moment ben ik niet meer weg te slaan bij de paarden. Elke vrije schooldag was ik op de manege te vinden. Helpen in de lessen met beginners, hun paarden vast houden en later ook bij het zadelen. En natuurlijk de bekende stal werkzaamheden. 

Tijdens mijn MAVO opleiding zat ik op zaterdag vaak op de manege te leren. De zondagen waren namelijk bijna elke week bezet met een springwedstrijd of een dressuurwedstrijd. Dus tussen het invlechten, wassen en poetsen van het tuig, ook nog menig boek uitgelezen onder het genot van warme chocomelk, die ik 's morgens meenam en dat combineerde met chips à la bolognese. Ik zou het nu zo snel niet meer eten maar ja, we zijn allemaal jong geweest. 

 

 

 

Het MAVO-diploma heb ik toch nog gehaald. In het laatste jaar van de MAVO moest er een keuze gemaakt worden voor een vervolg-opleiding. 
Zoals menig 'penny'-meisje wilde ik graag naar Deurne. Mijn ouders vonden dit geen goed plan en ik moest maar een 'echt' vak gaan leren. 
Ik ben naar Leiden gegaan waar ik de kappers-opleiding 'Dames en Heren met ondernemersvaardigheden' heb afgerond.  

Als ik op zaterdag zelf geen wedstrijd had (hierboven met Sonja), ging ik met de jeugd mee om te helpen op hun wedstrijden. Voorlezen, helpen met losrijden maar ook het parcourtje lopen en daarbij aanwijzingen geven waar ze op moesten letten. Tijdens mijn laatste kappersjaar kwam ik stage te lopen bij een bedrijf in Zoetermeer. Het was een leuk bedrijf, waar ik een paar jaar heb gewerkt. Maar elke vrije dag die ik had, was ik op de manege te vinden. 

De exploitant verhuisde in die tijd van Waddinxveen naar een nieuwe manege in Rockanje. Hij vroeg of ik het niet leuk zou vinden om daar de jeugd te gaan lesgeven en om te gaan werken met paarden. 
Mijn ouders stonden op het punt om ook te gaan verhuizen naar Dieren. Dus ik stond voor een keus. Nou, ik kan je vertellen dat dat niet echt moeilijk was. Ik ben meegegaan naar Rockanje en kreeg inderdaad alle jeugdige ruiters in mijn lessen. De eigenaar zelf deed samen met z'n vriendin de volwassenen-lessen.

 

Gelukkig was het bedrijf vlakbij het strand gelegen. En werden er regelmatig buitenritten over het strand gegeven. Je kunt je voorstellen hoe heerlijk het is om samen met je paard (FanFan) even door de duinen te scheuren.

Helaas heeft mijn baas het in Rockanje niet gered. In 1993 ging het bedrijf failliet. Ik kan je vertellen dat zo'n situatie niet leuk is om mee te maken. Buiten het menselijk leed dat je rondom je ziet gebeuren, moet je opeens afscheid nemen van allerlei paarden waarmee je gewend was dagelijks te werken. Hiernaast was het voor mij persoonlijk ook nog erg vervelend omdat ik net gestart was met het eerste jaar van ORUN-cursus. Door het wegvallen van alle paarden heb ik die cursus nooit kunnen afmaken.

In 1995 heb ik Nanco leren kennen. 

Of liever gezegd: ik heb hem uit zijn bed gebeld voor een sollicitatiegesprek. Hij was bedrijfsleider van het horeca-gedeelte op een groot recreatiepark en ik was op zoek naar werk.  Mijn ouders kenden zijn buurvrouw en huisbaas, en toen was het contact gauw gelegd.
Zo zie je maar de liefhebberij voor paarden kan grensoverstijgend zijn.

In het begin heb ik me wel verbaasd over die rare IJslandse paarden. De eerste jaren heb ik bijvoorbeeld ook nooit op Hatta gereden. Die was te eigenwijs (vond Nanco). Op Saedis mocht ik vanaf het begin mijn kunsten botvieren (ongeacht of het nauw goed of slecht ging).
Ik vond het in ieder geval een heerlijke ervaring. En kon mijn eigen kennis en kunde van de 'grote' paarden gaan combineren met de specifieke nieuwe dingen die met IJslanders te maken hebben. In deze beginperiode heb ik ook veel les gehad van Atli Gudmundsson en Olil Amble.

Natuurlijk  was na deze beginperiode het een hoogtepunt om in 1999 de eerste prijs te winnen in de T3 op het Nederlandse Kampioenschap met Saedis.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

© Peet Boeink

 

In de tussenliggende jaren heb ik met veel plezier allerlei paarden gereden en aan veel wedstrijden deel genomen. Tussendoor heb ik nog even aan de sportjury-opleiding geroken, maar gelijktijdig beslist dat ik het een welkome aanvulling vind in sportief opzicht maar dat het geen vak voor mij is. Ik ben er dan ook niet mee verder gegaan (overigens wel mijn theorie behaald).

Het behalen van de Nederlandse titel in de Viergangen V2 in 2005 was toch wel opnieuw een hoogtepunt. We hebben in de loop van het jaar besloten om Fylkir door te schuiven, en direkt zo succesvol was echt fantastisch. 

Natuurlijk ben ik erg gelukkig dat ik sinds september gestart ben met de trainer-instructeur-opleiding (niveau B) van het NSIJP in Deurne.

Met ingang van december 2005 kan ik buiten de horeca aan het werk, heerlijk zo'n nieuwe start.

Nu ben al weer geruime tijd werkzaam in een klantencontactcentrum van een grote verzekeringsmaatschappij. Heerlijk vier dagen per week werken, en daarnaast heel langzaam mijn eigen bedrijfje opstarten op het gebied van lesgeven en paardrijden.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Op vrijdag 27 oktober ben ik geslaagd voor de opleiding Trainer Instructeur B van het NBH in Deurne en de FEIF. 

 

 

 

 

 

 

 

De opleiding wordt in het FEIF -opleidingsschema gekwalificeerd met nivo 2. 

In 2007 ben ik van baan veranderd en werk ik al weer enige maanden bij de Paardendrogist. Wellicht een voor de hand liggende keuze, maar je moet er maar op komen. Het bevalt mij in ieder geval prima.

Het wedstrijdseizoen speelde voor een groot gedeelte zich af in de tweede helft van het jaar, en dan ook nog met name in het buitenland. Nu we weer de beschikking hebben over een camper is het wel erg aantrekkelijk om ook met enige regelmaat ff in Duitsland te gaan touren. En dat heb ik gedaan. Fylkir heeft het afgelopen jaar zich gekwalificeerd in Nederland voor alle sport-A proeven. En ben ik overgestapt van T1 naar T2. Dat laatste heeft ons zeker geen windeieren gelegd. Inmiddels ben ik aangeland op een gemiddelde van rond 6,50 punten.

In het voorjaar hebben we een cursus georganiseerd met Ralf Wohllaib, om gelijktijdig de puntjes op de "i" te zetten van de rentelgang bij Fylkir. De openingswedstrijd (Open Indoor) was in ieder geval goed genoeg. 

Wedstrijdseizoen 2009 was enerverend, en leuk om met 2 paarden te gaan starten. Fylkir ontwikkelt zich nog steeds en vindt het rennen eigenlijk wel leuk. Ik moet voor 2010 de keuze maken of ik vier - of vijfgangen met hem ga starten. In Nederland mag ik iig in beide proeven sport A starten.

 

Het wedstrijdseizoen speelde voor een groot gedeelte zich af in de tweede helft van het jaar, en dan ook nog met name in het buitenland. Nu we weer de beschikking hebben over een camper is het wel erg aantrekkelijk om ook met enige regelmaat ff in Duitsland te gaan touren. En dat heb ik gedaan. Fylkir heeft het afgelopen jaar zich gekwalificeerd in Nederland voor alle sport-A proeven. En ben ik overgestapt van T1 naar T2. Dat laatste heeft ons zeker geen windeieren gelegd. Inmiddels ben ik aangeland op een gemiddelde van rond 6,50 punten.

 

 

 

 In het voorjaar hebben we een cursus georganiseerd met Ralf Wohllaib, om gelijktijdig de puntjes op de "i" te zetten van de rentelgang bij Fylkir. De openingswedstrijd (Open Indoor) was in ieder geval goed genoeg. 

Wedstrijdseizoen 2009 was enerverend, en leuk om met 2 paarden te gaan starten. Fylkir ontwikkelt zich nog steeds en vindt het rennen eigenlijk wel leuk. Ik moet voor 2010 de keuze maken of ik vier - of vijfgangen met hem ga starten. In Nederland mag ik iig in beide proeven sport A starten.

 

Aan het einde van het seizoen heb ik Gandur gestart om hem alvast ervaring op te laten doen. Deze jonge heer zal komende winter nog wel veel boswerk moeten doen, maar is erg leuk om te rijden.

En dan vliegt opeens 2010 in sneltreinvaart voorbij. Ik heb dit jaar zeer succesvol gepresteerd met Fylkir (Sportklasse A T2 in Duitsland) en dat stemt tot tevredenheid, maar ook dat ik zowel Vördis als Fáfnir heb uitgebracht op wedstrijden was een nieuwe ervaring. Het rijden van rentelgang met die zwarte is toch wel een bijzondere ervaring, geheel anders als het rijden van Watje in telgang. Fáfnir explodeert werkelijk onder je uit. Daarom begrijp ik nu ook wel waarom mensen zo enthousiast zijn om dit te rijden. Het smaakt naar meer !!!

De positieve lijn uit 2010 heb ik zeker weten vast te houden, een nieuw seizoen zonder Fylkir maar met Gandur is een nieuwe ervaring. Veel leermomenten en puzzelstukken maar uitdagend. In de winter van 2011 gaan we rentelgang oppakken, dat belooft nog wat! Ik kijk er in ieder geval naar uit.  

En dan vliegt de tijd ......
In 2011 ben ik met Séverine en Fylkir naar de WK geweest.
In 2012 nauwelijks tijd en aandacht voor onze website gehad.
In 2013 natuurlijk druk met wedstrijden en met het WK in Berlijn.
In 2014 gaan we maar met enige regelmaat een update doen.

 

 

 

 

 

Tevens zijn we in de afgelopen jaren nauw gaan samenwerkern met Marcel Ruisbroek van Stal frá Líbèrté.
Ik ben dan ook in de gelukkige omstandigheid dat ik veel leuke en getalenteerde paarden mag rijden.
Op dit moment is dat Skýr frá Líbèrté, mooi groot paard met potentie.

 

 

 

 

 

 

 

En dan besluit ik in 2015 om een nieuw sportpaard te kopen omdat we erbij bij toeval achter komen  dat Ari frá Árbakka te koop is. Tot nu toe geen moment spijt van en alleen maar genoten.

 

En dan zitten we opeens alweer in 2016. Dit jaar al veel onderweg naar selectiewedstrijden voor de Youth Cup, waar meiden uit het Zweeloo-team een gooi doen voor mogelijke selectie. Ons eigen wedstrijdseizoen start eigenlijk pas in juni wanneer we in Duitsland starten op het OSI in Lingen.

 

Heirweg 2 - 9437 TB - Balinge - NL